زيست شناسي   (( علمي- آموزشي ))

آپاندیس یا روده کور زائده‌ای کوچک و انگشتی شکل است که از روده بزرگ منشعب می‌شود. عفونت و التهاب در آن منجر به آپاندیسیت می‌شود.

وظیفه و کارکرد آپاندیس در بدن روشن نیست و با توجه به این‌که کسانی که آپاندیس آن‌ها برداشته شده هیچ نارحتی از نداشتن این عضو ندارند،‌ گمان می‌رود که نقشی در کار سیستم گوارشی بدن ندارد.

در گذشته اکثر پزشکان آپاندیس (appendix) را به عنوان عضو زاید بدن میدانستند و با جراحی (appendectomy) آن را از بدن جدا میکردند. بعضی از پزشکان پیرو نظریه تکاملی داروین میباشند که آپاندیس را عضو لازم بدن انسانهای میمون وار اولیه میدانست که برای هضم غذاشان که بیشتر گیاه و سبزیجات و مواد سلولزی بود به باکتری های انباشته شده در آپاندیس نیاز داشتند. و امروزه بواسطه مصرف بیشتر گوشت و هضم راحت تر غذا این عضو بدن انسانها کوچکتر شده و زاید میباشد. اما امروزه گروهی از فیزیولوژیستها نظیر دکتر مارتین معتقدند که آپاندیس در نوزادان به تولید هورمون و در افراد بزرگسال به تولید انتی ژن های مفید برای ایمنی بدن و مبارزه با بیماری کمک میکند. همچنین تحقیقات دکتر پارکر، دکتر بولینجر و سایر همکارانشان در دانشگاه دوک آمریکا نشان میدهد که آپاندیس نقش عمده ای در سیستم ایمنی بدن دارد. بافتهای لنفاوی جداره آپاندیس با حس کردن میکروبهای موجود در مواد زاید در حال دفع از بدن، نوع خوب یا بد میکروبها را تشخیص داده و به بانک حافظه ای سیستم ایمنی بدن اجازه میدهند تا در مقابله (و دفع) میکروبهای مضر و ساختن میکروبهای مفید برنامه ریزی کرده و فعال گردد. آمار مرگ و میر در اثر اسهال مزمن در کشورهای فقیر یا در حال رشد نشان داده که آپاندیس سالم با ذخیره باکتریهای خوب در خود میتواند سیستم گوارشی افراد را پس از آلوده شدن به میکربهای مضر باعث اسهال، با بازگشت میکروبهای مفید بهبود داده و از آمار مرگ و میر بکاهد.

مجرای گوارشی انسان که در آن آپاندیس مشخص شده است.